romper 🎲

Termo que significa cortar ou desfazer uma relação ou vínculo de forma definitiva.

Формы слова (68)
romperes infinitivo pessoal/2ª pessoa singular
rompermos infinitivo pessoal/1ª pessoa plural
romperdes infinitivo pessoal/2ª pessoa plural
romperem infinitivo pessoal/3ª pessoa plural
rompo presente do indicativo/1ª pessoa singular
rompes presente do indicativo/2ª pessoa singular
rompe presente do indicativo/3ª pessoa singular
rompemos presente do indicativo/1ª pessoa plural
rompeis presente do indicativo/2ª pessoa plural
rompem presente do indicativo/3ª pessoa plural
rompia pretérito imperfeito do indicativo/1ª pessoa singular
rompias pretérito imperfeito do indicativo/2ª pessoa singular
rompia pretérito imperfeito do indicativo/3ª pessoa singular
rompíamos pretérito imperfeito do indicativo/1ª pessoa plural
rompíeis pretérito imperfeito do indicativo/2ª pessoa plural
rompiam pretérito imperfeito do indicativo/3ª pessoa plural
rompi pretérito perfeito do indicativo/1ª pessoa singular
rompeste pretérito perfeito do indicativo/2ª pessoa singular
rompeu pretérito perfeito do indicativo/3ª pessoa singular
rompemos pretérito perfeito do indicativo/1ª pessoa plural
rompestes pretérito perfeito do indicativo/2ª pessoa plural
romperam pretérito perfeito do indicativo/3ª pessoa plural
rompera pretérito mais-que-perfeito do indicativo/1ª pessoa singular
romperas pretérito mais-que-perfeito do indicativo/2ª pessoa singular
rompera pretérito mais-que-perfeito do indicativo/3ª pessoa singular
rompêramos pretérito mais-que-perfeito do indicativo/1ª pessoa plural
rompêreis pretérito mais-que-perfeito do indicativo/2ª pessoa plural
romperam pretérito mais-que-perfeito do indicativo/3ª pessoa plural
romperei futuro do presente do indicativo/1ª pessoa singular
romperás futuro do presente do indicativo/2ª pessoa singular
romperá futuro do presente do indicativo/3ª pessoa singular
romperemos futuro do presente do indicativo/1ª pessoa plural
rompereis futuro do presente do indicativo/2ª pessoa plural
romperão futuro do presente do indicativo/3ª pessoa plural
romperia futuro do pretérito do indicativo/1ª pessoa singular
romperias futuro do pretérito do indicativo/2ª pessoa singular
romperia futuro do pretérito do indicativo/3ª pessoa singular
romperíamos futuro do pretérito do indicativo/1ª pessoa plural
romperíeis futuro do pretérito do indicativo/2ª pessoa plural
romperiam futuro do pretérito do indicativo/3ª pessoa plural
rompa presente do subjuntivo/1ª pessoa singular
rompas presente do subjuntivo/2ª pessoa singular
rompa presente do subjuntivo/3ª pessoa singular
rompamos presente do subjuntivo/1ª pessoa plural
rompais presente do subjuntivo/2ª pessoa plural
rompam presente do subjuntivo/3ª pessoa plural
rompesse pretérito imperfeito do subjuntivo/1ª pessoa singular
rompesses pretérito imperfeito do subjuntivo/2ª pessoa singular
rompesse pretérito imperfeito do subjuntivo/3ª pessoa singular
rompêssemos pretérito imperfeito do subjuntivo/1ª pessoa plural
rompêsseis pretérito imperfeito do subjuntivo/2ª pessoa plural
rompessem pretérito imperfeito do subjuntivo/3ª pessoa plural
romper futuro do subjuntivo/1ª pessoa singular
romperes futuro do subjuntivo/2ª pessoa singular
romper futuro do subjuntivo/3ª pessoa singular
rompermos futuro do subjuntivo/1ª pessoa plural
romperdes futuro do subjuntivo/2ª pessoa plural
romperem futuro do subjuntivo/3ª pessoa plural
rompe imperativo afirmativo/2ª pessoa singular
rompa imperativo afirmativo/3ª pessoa singular
rompamos imperativo afirmativo/1ª pessoa plural
rompei imperativo afirmativo/2ª pessoa plural
rompam imperativo afirmativo/3ª pessoa plural
rompas imperativo negativo/2ª pessoa singular
rompa imperativo negativo/3ª pessoa singular
rompamos imperativo negativo/1ª pessoa plural
rompais imperativo negativo/2ª pessoa plural
rompam imperativo negativo/3ª pessoa plural
Переводы на другие языки
العربية
قطع
إنهاء علاقة أو اتصال بشكل مفاجئ؛ قطع العلاقات.
«قرر قطع جميع العلاقات معهم.»
Формы (66)
قَطَعَ past:3ms
قَطَعَا past:3md
قَطَعُوا past:3mp
قَطَعَتْ past:3fs
قَطَعَتَا past:3fd
قَطَعْنَ past:3fp
قَطَعْتَ past:2ms
قَطَعْتُمَا past:2md
قَطَعْتُمْ past:2mp
قَطَعْتِ past:2fs
قَطَعْتُمَا past:2fd
قَطَعْتُنَّ past:2fp
قَطَعْتُ past:1s
قَطَعْنَا past:1p
يَقْطَعُ present:3ms:indicative
يَقْطَعَانِ present:3md:indicative
يَقْطَعُونَ present:3mp:indicative
تَقْطَعُ present:3fs:indicative
تَقْطَعَانِ present:3fd:indicative
يَقْطَعْنَ present:3fp:indicative
تَقْطَعُ present:2ms:indicative
تَقْطَعَانِ present:2md:indicative
تَقْطَعُونَ present:2mp:indicative
تَقْطَعِينَ present:2fs:indicative
تَقْطَعَانِ present:2fd:indicative
تَقْطَعْنَ present:2fp:indicative
أَقْطَعُ present:1s:indicative
نَقْطَعُ present:1p:indicative
يَقْطَعَ present:3ms:subjunctive
يَقْطَعَا present:3md:subjunctive
يَقْطَعُوا present:3mp:subjunctive
تَقْطَعَ present:3fs:subjunctive
تَقْطَعَا present:3fd:subjunctive
يَقْطَعْنَ present:3fp:subjunctive
تَقْطَعَ present:2ms:subjunctive
تَقْطَعَا present:2md:subjunctive
تَقْطَعُوا present:2mp:subjunctive
تَقْطَعِي present:2fs:subjunctive
تَقْطَعَا present:2fd:subjunctive
تَقْطَعْنَ present:2fp:subjunctive
أَقْطَعَ present:1s:subjunctive
نَقْطَعَ present:1p:subjunctive
يَقْطَعْ present:3ms:jussive
يَقْطَعَا present:3md:jussive
يَقْطَعُوا present:3mp:jussive
تَقْطَعْ present:3fs:jussive
تَقْطَعَا present:3fd:jussive
يَقْطَعْنَ present:3fp:jussive
تَقْطَعْ present:2ms:jussive
تَقْطَعَا present:2md:jussive
تَقْطَعُوا present:2mp:jussive
تَقْطَعِي present:2fs:jussive
تَقْطَعَا present:2fd:jussive
تَقْطَعْنَ present:2fp:jussive
أَقْطَعْ present:1s:jussive
نَقْطَعْ present:1p:jussive
اِقْطَعْ imperative:2ms
اِقْطَعَا imperative:2md
اِقْطَعُوا imperative:2mp
اِقْطَعِي imperative:2fs
اِقْطَعَا imperative:2fd
اِقْطَعْنَ imperative:2fp
قَاطِع active_participle:ms
قَاطِعَة active_participle:fs
مَقْطُوع passive_participle:ms
مَقْطُوعَة passive_participle:fs
de
abbrechen
Eine Beziehung oder Verbindung beenden.
Формы (90)
abbrechen lemma/infinitiv
breche ab präsens/1. person singular
brichst ab präsens/2. person singular
bricht ab präsens/3. person singular
brechen ab präsens/1. person plural
brecht ab präsens/2. person plural
brechen ab präsens/3. person plural
brach ab präteritum/1. person singular
brachst ab präteritum/2. person singular
brach ab präteritum/3. person singular
brachen ab präteritum/1. person plural
bracht ab präteritum/2. person plural
brachen ab präteritum/3. person plural
habe abgebrochen perfekt/1. person singular
hast abgebrochen perfekt/2. person singular
hat abgebrochen perfekt/3. person singular
haben abgebrochen perfekt/1. person plural
habt abgebrochen perfekt/2. person plural
haben abgebrochen perfekt/3. person plural
hatte abgebrochen plusquamperfekt/1. person singular
hattest abgebrochen plusquamperfekt/2. person singular
hatte abgebrochen plusquamperfekt/3. person singular
hatten abgebrochen plusquamperfekt/1. person plural
hattet abgebrochen plusquamperfekt/2. person plural
hatten abgebrochen plusquamperfekt/3. person plural
werde abbrechen futur i/1. person singular
wirst abbrechen futur i/2. person singular
wird abbrechen futur i/3. person singular
werden abbrechen futur i/1. person plural
werdet abbrechen futur i/2. person plural
werden abbrechen futur i/3. person plural
werde abgebrochen haben futur ii/1. person singular
wirst abgebrochen haben futur ii/2. person singular
wird abgebrochen haben futur ii/3. person singular
werden abgebrochen haben futur ii/1. person plural
werdet abgebrochen haben futur ii/2. person plural
werden abgebrochen haben futur ii/3. person plural
breche ab konjunktiv i präsens/1. person singular
brechest ab konjunktiv i präsens/2. person singular
breche ab konjunktiv i präsens/3. person singular
brechen ab konjunktiv i präsens/1. person plural
brechet ab konjunktiv i präsens/2. person plural
brechen ab konjunktiv i präsens/3. person plural
habe abgebrochen konjunktiv i perfekt/1. person singular
habest abgebrochen konjunktiv i perfekt/2. person singular
habe abgebrochen konjunktiv i perfekt/3. person singular
haben abgebrochen konjunktiv i perfekt/1. person plural
habet abgebrochen konjunktiv i perfekt/2. person plural
haben abgebrochen konjunktiv i perfekt/3. person plural
werde abbrechen konjunktiv i futur i/1. person singular
werdest abbrechen konjunktiv i futur i/2. person singular
werde abbrechen konjunktiv i futur i/3. person singular
werden abbrechen konjunktiv i futur i/1. person plural
werdet abbrechen konjunktiv i futur i/2. person plural
werden abbrechen konjunktiv i futur i/3. person plural
werde abgebrochen haben konjunktiv i futur ii/1. person singular
werdest abgebrochen haben konjunktiv i futur ii/2. person singular
werde abgebrochen haben konjunktiv i futur ii/3. person singular
werden abgebrochen haben konjunktiv i futur ii/1. person plural
werdet abgebrochen haben konjunktiv i futur ii/2. person plural
werden abgebrochen haben konjunktiv i futur ii/3. person plural
bräche ab konjunktiv ii präteritum/1. person singular
brächest ab konjunktiv ii präteritum/2. person singular
bräche ab konjunktiv ii präteritum/3. person singular
brächen ab konjunktiv ii präteritum/1. person plural
brächet ab konjunktiv ii präteritum/2. person plural
brächen ab konjunktiv ii präteritum/3. person plural
hätte abgebrochen konjunktiv ii plusquamperfekt/1. person singular
hättest abgebrochen konjunktiv ii plusquamperfekt/2. person singular
hätte abgebrochen konjunktiv ii plusquamperfekt/3. person singular
hätten abgebrochen konjunktiv ii plusquamperfekt/1. person plural
hättet abgebrochen konjunktiv ii plusquamperfekt/2. person plural
hätten abgebrochen konjunktiv ii plusquamperfekt/3. person plural
würde abbrechen konjunktiv ii futur i/1. person singular
würdest abbrechen konjunktiv ii futur i/2. person singular
würde abbrechen konjunktiv ii futur i/3. person singular
würden abbrechen konjunktiv ii futur i/1. person plural
würdet abbrechen konjunktiv ii futur i/2. person plural
würden abbrechen konjunktiv ii futur i/3. person plural
würde abgebrochen haben konjunktiv ii futur ii/1. person singular
würdest abgebrochen haben konjunktiv ii futur ii/2. person singular
würde abgebrochen haben konjunktiv ii futur ii/3. person singular
würden abgebrochen haben konjunktiv ii futur ii/1. person plural
würdet abgebrochen haben konjunktiv ii futur ii/2. person plural
würden abgebrochen haben konjunktiv ii futur ii/3. person plural
brich ab imperativ/2. person singular
brecht ab imperativ/2. person plural
brechen Sie ab imperativ/höflichkeitsform
abbrechend partizip i
abgebrochen partizip ii
English
to break off
To end a relationship or connection abruptly; to sever ties.
«He decided to break off all relations with them.»
Формы (5)
break off lemma/infinitive
breaks off 3rd person singular present
broke off past tense
breaking off present participle/gerund
broken off past participle
Español
romper
Terminar una relación o conexión de manera abrupta; cortar lazos.
«Decidió romper todas las relaciones con ellos.»
Формы (43)
rompiendo gerundio
rompo presente_indicativo_1s
rompes presente_indicativo_2s
rompe presente_indicativo_3s
rompemos presente_indicativo_1p
rompéis presente_indicativo_2p
rompen presente_indicativo_3p
romperé futuro_indicativo_1s
romperás futuro_indicativo_2s
romperá futuro_indicativo_3s
romperemos futuro_indicativo_1p
romperéis futuro_indicativo_2p
romperán futuro_indicativo_3p
rompa presente_subjuntivo_1s
rompas presente_subjuntivo_2s
rompa presente_subjuntivo_3s
rompamos presente_subjuntivo_1p
rompáis presente_subjuntivo_2p
rompan presente_subjuntivo_3p
rompiere futuro_subjuntivo_1s
rompieres futuro_subjuntivo_2s
rompiere futuro_subjuntivo_3s
rompiéremos futuro_subjuntivo_1p
rompiereis futuro_subjuntivo_2p
rompieren futuro_subjuntivo_3p
rompe imperativo_2s
rompa imperativo_3s
rompamos imperativo_1p
romped imperativo_2p
rompan imperativo_3p
habiendo_roto gerundio_compuesto
habré_roto futuro_perfecto_indicativo_1s
habrás_roto futuro_perfecto_indicativo_2s
habrá_roto futuro_perfecto_indicativo_3s
habremos_roto futuro_perfecto_indicativo_1p
habréis_roto futuro_perfecto_indicativo_2p
habrán_roto futuro_perfecto_indicativo_3p
hubiere_roto futuro_perfecto_subjuntivo_1s
hubieres_roto futuro_perfecto_subjuntivo_2s
hubiere_roto futuro_perfecto_subjuntivo_3s
hubiéremos_roto futuro_perfecto_subjuntivo_1p
hubiereis_roto futuro_perfecto_subjuntivo_2p
hubieren_roto futuro_perfecto_subjuntivo_3p
Français
rompre
Mettre fin brusquement à une relation ou à un lien ; couper les ponts.
«Il a décidé de rompre toutes les relations avec eux.»
Формы (51)
rompre infinitif présent
rompant participe présent
rompu participe passé masculin singulier
rompue participe passé féminin singulier
rompus participe passé masculin pluriel
rompues participe passé féminin pluriel
romps indicatif présent 1re personne singulier
romps indicatif présent 2e personne singulier
rompt indicatif présent 3e personne singulier
rompons indicatif présent 1re personne pluriel
rompez indicatif présent 2e personne pluriel
rompent indicatif présent 3e personne pluriel
rompais indicatif imparfait 1re personne singulier
rompais indicatif imparfait 2e personne singulier
rompait indicatif imparfait 3e personne singulier
rompions indicatif imparfait 1re personne pluriel
rompiez indicatif imparfait 2e personne pluriel
rompaient indicatif imparfait 3e personne pluriel
rompis indicatif passé simple 1re personne singulier
rompis indicatif passé simple 2e personne singulier
rompit indicatif passé simple 3e personne singulier
rompîmes indicatif passé simple 1re personne pluriel
rompîtes indicatif passé simple 2e personne pluriel
rompirent indicatif passé simple 3e personne pluriel
romprai indicatif futur simple 1re personne singulier
rompras indicatif futur simple 2e personne singulier
rompra indicatif futur simple 3e personne singulier
romprons indicatif futur simple 1re personne pluriel
romprez indicatif futur simple 2e personne pluriel
rompront indicatif futur simple 3e personne pluriel
romprais conditionnel présent 1re personne singulier
romprais conditionnel présent 2e personne singulier
romprait conditionnel présent 3e personne singulier
romprions conditionnel présent 1re personne pluriel
rompriez conditionnel présent 2e personne pluriel
rompraient conditionnel présent 3e personne pluriel
rompe subjonctif présent 1re personne singulier
rompes subjonctif présent 2e personne singulier
rompe subjonctif présent 3e personne singulier
rompions subjonctif présent 1re personne pluriel
rompiez subjonctif présent 2e personne pluriel
rompent subjonctif présent 3e personne pluriel
rompisse subjonctif imparfait 1re personne singulier
rompisses subjonctif imparfait 2e personne singulier
rompît subjonctif imparfait 3e personne singulier
rompissions subjonctif imparfait 1re personne pluriel
rompissiez subjonctif imparfait 2e personne pluriel
rompissent subjonctif imparfait 3e personne pluriel
romps impératif présent 2e personne singulier
rompons impératif présent 1re personne pluriel
rompez impératif présent 2e personne pluriel
hi
तोड़ना
किसी रिश्ते या संबंध को समाप्त करना।
Формы (95)
तोड़ना lemma/infinitive
तोड़ना masculine singular direct
तोड़ना masculine singular oblique
तोड़ना masculine singular vocative
तोड़ने masculine plural direct
तोड़नों masculine plural oblique
तोड़नो masculine plural vocative
तोड़नी feminine singular/plural direct
तोड़नी feminine singular oblique
तोड़नी feminine singular vocative
तोड़नीं feminine plural oblique
तोड़नीं feminine plural vocative
तोड़ता present participle masculine singular
तोड़ते present participle masculine plural
तोड़ती present participle feminine singular/plural
तोड़तीं present participle feminine plural
तोड़ता हूँ present indicative 1st person singular masculine
तोड़ती हूँ present indicative 1st person singular feminine
तोड़ते हैं present indicative 1st person plural masculine
तोड़ती हैं present indicative 1st person plural feminine
तोड़ता है present indicative 2nd person singular masculine
तोड़ती है present indicative 2nd person singular feminine
तोड़ते हो present indicative 2nd person plural masculine
तोड़ती हो present indicative 2nd person plural feminine
तोड़ता है present indicative 3rd person singular masculine
तोड़ती है present indicative 3rd person singular feminine
तोड़ते हैं present indicative 3rd person plural masculine
तोड़ती हैं present indicative 3rd person plural feminine
तोड़ता था past habitual 1st person singular masculine
तोड़ती थी past habitual 1st person singular feminine
तोड़ते थे past habitual 1st person plural masculine
तोड़ती थीं past habitual 1st person plural feminine
तोड़ता था past habitual 2nd person singular masculine
तोड़ती थी past habitual 2nd person singular feminine
तोड़ते थे past habitual 2nd person plural masculine
तोड़ती थीं past habitual 2nd person plural feminine
तोड़ता था past habitual 3rd person singular masculine
तोड़ती थी past habitual 3rd person singular feminine
तोड़ते थे past habitual 3rd person plural masculine
तोड़ती थीं past habitual 3rd person plural feminine
तोड़ा perfective masculine singular
तोड़े perfective masculine plural
तोड़ी perfective feminine singular/plural
तोड़ीं perfective feminine plural
तोड़ूँ subjunctive 1st person singular
तोड़ें subjunctive 1st person plural
तोड़े subjunctive 2nd person singular
तोड़ो subjunctive 2nd person plural
तोड़े subjunctive 3rd person singular
तोड़ें subjunctive 3rd person plural
तोड़ूँगा future 1st person singular masculine
तोड़ूँगी future 1st person singular feminine
तोड़ेंगे future 1st person plural masculine
तोड़ेंगी future 1st person plural feminine
तोड़ेगा future 2nd person singular masculine
तोड़ेगी future 2nd person singular feminine
तोड़ोगे future 2nd person plural masculine
तोड़ोगी future 2nd person plural feminine
तोड़ेगा future 3rd person singular masculine
तोड़ेगी future 3rd person singular feminine
तोड़ेंगे future 3rd person plural masculine
तोड़ेंगी future 3rd person plural feminine
तोड़ imperative 2nd person singular
तोड़ो imperative 2nd person plural
तोड़िए imperative honorific
तोड़िएगा imperative polite future
तोड़ता conditional masculine singular
तोड़ती conditional feminine singular/plural
तोड़ते conditional masculine plural
तोड़ूँ optative 1st person singular
तोड़े optative 3rd person singular
तोड़ना infinitive oblique
तोड़ने infinitive oblique (before postposition)
तोड़कर conjunctive participle
तोड़ते हुए present participle oblique masculine
तोड़ते-तोड़ते reduplicated participle
तोड़ा जाना passive infinitive
तोड़वाना causative infinitive
तोड़वाना causative masculine singular direct
तोड़वाने causative masculine plural direct
तोड़वानी causative feminine singular/plural direct
तोड़वाता causative present participle masculine singular
तोड़वाती causative present participle feminine
तोड़वाते causative present participle masculine plural
तोड़वाया causative perfective masculine singular
तोड़वायी causative perfective feminine
तोड़वाये causative perfective masculine plural
तोड़वाऊँ causative subjunctive 1st person singular
तोड़वाए causative subjunctive 3rd person singular
तोड़वाऊँगा causative future 1st person singular masculine
तोड़वाऊँगी causative future 1st person singular feminine
तोड़वाएगा causative future 3rd person singular masculine
तोड़वाएगी causative future 3rd person singular feminine
तोड़वाओ causative imperative 2nd person plural
तोड़वाइए causative imperative honorific
tr
koparmak
Bir ilişkiyi veya bağı sona erdirmek, bitirmek anlamına gelen bir kavramdır.
Формы (53)
koparmak lemma/infinitive
koparırım present simple/1sg
koparırsın present simple/2sg
koparır present simple/3sg
koparırız present simple/1pl
koparırsınız present simple/2pl
koparırlar present simple/3pl
koparıyorum present continuous/1sg
koparıyorsun present continuous/2sg
koparıyor present continuous/3sg
koparıyoruz present continuous/1pl
koparıyorsunuz present continuous/2pl
koparıyorlar present continuous/3pl
kopardım past definite/1sg
kopardın past definite/2sg
kopardı past definite/3sg
kopardık past definite/1pl
kopardınız past definite/2pl
kopardılar past definite/3pl
koparmışım past inferential/1sg
koparmışsın past inferential/2sg
koparmış past inferential/3sg
koparmışız past inferential/1pl
koparmışsınız past inferential/2pl
koparmışlar past inferential/3pl
koparacağım future/1sg
koparacaksın future/2sg
koparacak future/3sg
koparacağız future/1pl
koparacaksınız future/2pl
koparacaklar future/3pl
kopar imperative/2sg
koparsın imperative/3sg
koparın imperative/2pl
koparsınlar imperative/3pl
koparayım imperative/1sg
koparalım imperative/1pl
koparır mıyım present simple interrogative/1sg
koparır mısın present simple interrogative/2sg
koparır mı present simple interrogative/3sg
koparır mıyız present simple interrogative/1pl
koparır mısınız present simple interrogative/2pl
koparırlar mı present simple interrogative/3pl
kopardım mı past definite interrogative/1sg
kopardın mı past definite interrogative/2sg
kopardı mı past definite interrogative/3sg
kopardık mı past definite interrogative/1pl
kopardınız mı past definite interrogative/2pl
kopardılar mı past definite interrogative/3pl
koparılmak passive infinitive
kopartmak causative infinitive
koparabilmek abilitative infinitive
koparamamak impotential infinitive
Войдите, чтобы добавить личную заметку и отметить слово как «Учу» / «Изучено».
Чат словохаба — общий для всех языков
Пишите на своём языке — другие увидят перевод на свой. Сообщения проходят модерацию.
romper — это слово, вокруг которого собрано всё, что с ним связано на сайте. Здесь вы можете найти товары, услуги, медиа (видео, аудио, текст), а также упоминания в комментариях и статьях. Если вы хотите создать что-то своё — выберите подходящий тип ниже. Ваш контент появится в разделе «Что есть» на этой же странице.
Что есть на сайте

Пока нет связанных полок. Скоро появятся.

Связи
Что можно создать на слово «romper»
Справочник-перевод
🌐 العربية — قطع

إنهاء علاقة أو اتصال بشكل مفاجئ؛ قطع العلاقات.

Примеры:
  • — قرر قطع جميع العلاقات معهم.
  • — قطعت خطوبتها.
  • — قطعوا العلاقات الدبلوماسية.
🌐 Español — romper

Terminar una relación o conexión de manera abrupta; cortar lazos.

Примеры:
  • — Decidió romper todas las relaciones con ellos.
  • — Ella rompió el compromiso.
  • — Romperon las relaciones diplomáticas.
🌐 Français — rompre

Mettre fin brusquement à une relation ou à un lien ; couper les ponts.

Примеры:
  • — Il a décidé de rompre toutes les relations avec eux.
  • — Elle a rompu les fiançailles.
  • — Ils ont rompu les relations diplomatiques.
🌐 English — to break off

To end a relationship or connection abruptly; to sever ties.

Примеры:
  • — He decided to break off all relations with them.
  • — She broke off the engagement.
  • — They broke off diplomatic relations.
🌐 中文 — 断绝

终止关系或联系;切断联系。

Примеры:
  • — 他决定断绝与他们的所有关系。
  • — 她断绝了婚约。
  • — 他们断绝了外交关系。
🌐 hi — तोड़ना

किसी रिश्ते या संबंध को समाप्त करना।

🌐 de — abbrechen

Eine Beziehung oder Verbindung beenden.

🌐 pt — romper

Termo que significa cortar ou desfazer uma relação ou vínculo de forma definitiva.

🌐 tr — koparmak

Bir ilişkiyi veya bağı sona erdirmek, bitirmek anlamına gelen bir kavramdır.

Пути

🔗 Связанные понятия:
🔙 Входит в состав / Связи: