contrariété 🎲
Sentiment de léger mécontentement ou d'irritation causé par une situation frustrante ou désagréable.
Формы слова (2)
| contrariété | lemma |
| contrariétés | plural |
Формы (32)
| ضَيِّق | lemma, masc, sg, nom (base) |
| ضَيِّقٌ | masc, sg, nom, indefinite |
| ضَيِّقًا | masc, sg, acc, indefinite |
| ضَيِّقٍ | masc, sg, gen, indefinite |
| الضَّيِّقُ | masc, sg, nom, definite |
| الضَّيِّقَ | masc, sg, acc, definite |
| الضَّيِّقِ | masc, sg, gen, definite |
| ضَيِّقَةٌ | fem, sg, nom, indefinite |
| ضَيِّقَةً | fem, sg, acc, indefinite |
| ضَيِّقَةٍ | fem, sg, gen, indefinite |
| الضَّيِّقَةُ | fem, sg, nom, definite |
| الضَّيِّقَةَ | fem, sg, acc, definite |
| الضَّيِّقَةِ | fem, sg, gen, definite |
| الضَّيِّقَانِ | masc, dual, nom, definite |
| الضَّيِّقَيْنِ | masc, dual, acc/gen, definite |
| الضَّيِّقَتَانِ | fem, dual, nom, definite |
| الضَّيِّقَتَيْنِ | fem, dual, acc/gen, definite |
| الضَّيِّقُونَ | masc, pl, nom, definite |
| الضَّيِّقِينَ | masc, pl, acc/gen, definite |
| الضَّيِّقَاتُ | fem, pl, nom, definite |
| الضَّيِّقَاتِ | fem, pl, gen, definite |
| أَضْيَق | elative/comparative-superlative, masc, sg (base) |
| الْأَضْيَقُ | elative, masc, sg, nom, definite |
| الْأَضْيَقَ | elative, masc, sg, acc, definite |
| الْأَضْيَقِ | elative, masc, sg, gen, definite |
| ضُيَّق | masc, pl (broken plural, nominative base) |
| ضُيَّقٌ | masc, pl, nom, indefinite |
| ضُيَّقًا | masc, pl, acc, indefinite |
| ضُيَّقٍ | masc, pl, gen, indefinite |
| الضُّيَّقُ | masc, pl, nom, definite |
| الضُّيَّقَ | masc, pl, acc, definite |
| الضُّيَّقِ | masc, pl, gen, definite |
Формы (8)
| Ärger | Nominativ Singular |
| Ärgers | Genitiv Singular |
| Ärger | Dativ Singular |
| Ärger | Akkusativ Singular |
| Ärger | Nominativ Plural |
| Ärger | Genitiv Plural |
| Ärgern | Dativ Plural |
| Ärger | Akkusativ Plural |
Формы (4)
| annoyance | singular/nominative |
| annoyance's | singular/possessive |
| annoyances | plural/nominative |
| annoyances' | plural/possessive |
Формы (69)
| disgusto | lemma; sustantivo masculino singular |
| disgustos | sustantivo masculino plural |
| disgusto | adjetivo masculino singular |
| disgusta | adjetivo femenino singular |
| disgustos | adjetivo masculino plural |
| disgustas | adjetivo femenino plural |
| disgusto | verbo disgustar, presente, 1ª persona singular |
| disgustas | verbo disgustar, presente, 2ª persona singular |
| disgusta | verbo disgustar, presente, 3ª persona singular |
| disgustamos | verbo disgustar, presente, 1ª persona plural |
| disgustáis | verbo disgustar, presente, 2ª persona plural |
| disgustan | verbo disgustar, presente, 3ª persona plural |
| disgustaba | verbo disgustar, pretérito imperfecto, 1ª/3ª persona singular |
| disgustabas | verbo disgustar, pretérito imperfecto, 2ª persona singular |
| disgustábamos | verbo disgustar, pretérito imperfecto, 1ª persona plural |
| disgustabais | verbo disgustar, pretérito imperfecto, 2ª persona plural |
| disgustaban | verbo disgustar, pretérito imperfecto, 3ª persona plural |
| disgusté | verbo disgustar, pretérito perfecto simple, 1ª persona singular |
| disgustaste | verbo disgustar, pretérito perfecto simple, 2ª persona singular |
| disgustó | verbo disgustar, pretérito perfecto simple, 3ª persona singular |
| disgustamos | verbo disgustar, pretérito perfecto simple, 1ª persona plural |
| disgustasteis | verbo disgustar, pretérito perfecto simple, 2ª persona plural |
| disgustaron | verbo disgustar, pretérito perfecto simple, 3ª persona plural |
| disgustaré | verbo disgustar, futuro simple, 1ª persona singular |
| disgustarás | verbo disgustar, futuro simple, 2ª persona singular |
| disgustará | verbo disgustar, futuro simple, 3ª persona singular |
| disgustaremos | verbo disgustar, futuro simple, 1ª persona plural |
| disgustaréis | verbo disgustar, futuro simple, 2ª persona plural |
| disgustarán | verbo disgustar, futuro simple, 3ª persona plural |
| disgustaría | verbo disgustar, condicional simple, 1ª/3ª persona singular |
| disgustarías | verbo disgustar, condicional simple, 2ª persona singular |
| disgustaríamos | verbo disgustar, condicional simple, 1ª persona plural |
| disgustaríais | verbo disgustar, condicional simple, 2ª persona plural |
| disgustarían | verbo disgustar, condicional simple, 3ª persona plural |
| disguste | verbo disgustar, presente de subjuntivo, 1ª/3ª persona singular |
| disgustes | verbo disgustar, presente de subjuntivo, 2ª persona singular |
| disgustemos | verbo disgustar, presente de subjuntivo, 1ª persona plural |
| disgustéis | verbo disgustar, presente de subjuntivo, 2ª persona plural |
| disgusten | verbo disgustar, presente de subjuntivo, 3ª persona plural |
| disgustara | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo, 1ª/3ª persona singular |
| disgustaras | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo, 2ª persona singular |
| disgustáramos | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo, 1ª persona plural |
| disgustarais | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo, 2ª persona plural |
| disgustaran | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo, 3ª persona plural |
| disgustase | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo (variante -se), 1ª/3ª persona singular |
| disgustases | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo (variante -se), 2ª persona singular |
| disgustásemos | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo (variante -se), 1ª persona plural |
| disgustaseis | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo (variante -se), 2ª persona plural |
| disgustasen | verbo disgustar, pretérito imperfecto de subjuntivo (variante -se), 3ª persona plural |
| disgustare | verbo disgustar, futuro de subjuntivo, 1ª/3ª persona singular |
| disgustares | verbo disgustar, futuro de subjuntivo, 2ª persona singular |
| disgustáremos | verbo disgustar, futuro de subjuntivo, 1ª persona plural |
| disgustareis | verbo disgustar, futuro de subjuntivo, 2ª persona plural |
| disgustaren | verbo disgustar, futuro de subjuntivo, 3ª persona plural |
| disgusta | verbo disgustar, imperativo afirmativo, 2ª persona singular |
| disgustad | verbo disgustar, imperativo afirmativo, 2ª persona plural |
| disguste | verbo disgustar, imperativo afirmativo, 3ª persona singular (usted) |
| disgusten | verbo disgustar, imperativo afirmativo, 3ª persona plural (ustedes) |
| disgustes | verbo disgustar, imperativo negativo, 2ª persona singular |
| disgustéis | verbo disgustar, imperativo negativo, 2ª persona plural |
| disgustando | verbo disgustar, gerundio |
| disgustado | verbo disgustar, participio, masculino singular |
| disgustada | verbo disgustar, participio, femenino singular |
| disgustados | verbo disgustar, participio, masculino plural |
| disgustadas | verbo disgustar, participio, femenino plural |
| el disgusto | sustantivo masculino singular con artículo definido |
| los disgustos | sustantivo masculino plural con artículo definido |
| un disgusto | sustantivo masculino singular con artículo indefinido |
| unos disgustos | sustantivo masculino plural con artículo indefinido |
Формы (1)
| खीज | lemma |
Формы (2)
| frustração | lemma |
| frustrações | plural |
Формы (1)
| hayıflanma | lemma |
Формы (1)
| 懊恼 | lemma |
Пока нет связанных полок. Скоро появятся.
🌐 Español — disgusto
Sentimiento de enfado o irritación leve causado por una situación frustrante o desagradable.
-
— Sintió un gran disgusto cuando perdió el autobús.
= J'ai ressenti un grand mécontentement lorsqu'il a raté le bus.
-
— Su disgusto era evidente por su ceño fruncido.
= Son mécontentement était évident à son front plissé.
-
— Para mi disgusto, la reunión se pospuso de nuevo.
= À mon grand mécontentement, la réunion a de nouveau été reportée.
🌐 English — annoyance
A feeling of slight anger or irritation caused by a frustrating or unpleasant situation.
-
— He felt a deep sense of annoyance when he missed the bus.
= Il a ressenti un profond sentiment d'agacement lorsqu'il a raté le bus.
-
— Her annoyance was evident from her frown.
= Son agacement était évident à cause de son froncement de sourcils.
-
— To my annoyance, the meeting was postponed again.
= À mon agacement, la réunion a encore été reportée.
🌐 中文 — 懊恼
因挫折或不如意的事情而感到的轻微恼怒或烦恼。
-
— 他错过了公交车,感到一阵懊恼。
= Il a raté le bus et a ressenti un certain agacement.
-
— 她的懊恼从皱起的眉头就能看出来。
= Son agacement se voit à ses sourcils froncés.
-
— 令我懊恼的是,会议又被推迟了。
= Ce qui m'agace, c'est que la réunion a encore été reportée.
🌐 العربية — ضيق
شعور بالانزعاج أو الغيظ الخفيف بسبب موقف محبط أو غير سار.
-
— شعر بضيق شديد عندما فاته الحافلة.
= Elle était très contrariée d'avoir raté le bus.
-
— كان الضيق واضحًا على وجهها من تجهمها.
= La contrariété était clairement visible sur son visage.
-
— لضيقتي، تم تأجيل الاجتماع مرة أخرى.
= À mon grand regret, la réunion a été reportée une fois de plus.
🌐 Français — contrariété
Sentiment de léger mécontentement ou d'irritation causé par une situation frustrante ou désagréable.
- — Il a ressenti une grande contrariété lorsqu'il a raté le bus.
- — Sa contrariété était visible à son froncement de sourcils.
- — À ma contrariété, la réunion a été reportée à nouveau.
🌐 pt — frustração
Um sentimento de descontentamento ou irritação causado por uma expectativa não atendida.
🌐 tr — hayıflanma
Bir şeyin elde edilememesinden veya kaçırılmasından doğan hafif üzüntü ve içerleme duygusudur.
🌐 de — Ärger
Ein Gefühl der Unzufriedenheit oder des Grolls über eine enttäuschende Situation.
🌐 hi — खीज
यह एक ऐसी भावना है जो किसी अप्रिय या निराशाजनक स्थिति से उत्पन्न होती है।